Search This Blog

Slider

COMENTARISTAS

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΔΙΕΘΝΗ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

» » » Και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε...(ή αλλιώς «το επιΧωμενίδειο άσμα»)...



Βγήκαν πάλι τα μαχαίρια του πληκτρολογίου...Τα «μαχαίρια» αυτά, που δεν έχουν διάκριση, αν είναι γιορτές ή πένθος, αν είναι επί σοβαρού θέματος, ή άνευ λόγου και αιτίας...Χρόνια τώρα δεν ξέρω αν αυτή η «ρητορική του Facebook”, μας έχει κάνει καλό ή κακό, αν μας προσθέτει ή μας αφαιρεί, αν μας ενεργοποιεί ή μας κοιμίζει, αν μας γεμίζει με ιδανικά ή με δανεικά ντελίρια...Αλλά δεν είναι τώρα αυτό το θέμα μας, αν και είναι και αυτό, μια από τις αιτίες των όσων κατ’επανάληψη συμβαίνουν...

Ο χώρος της τέχνης ήταν ανέκαθεν πολύ «λεπτός» και ειδικών χειρισμών. Προσεχτικοί οφείλαμε και οφείλουμε να είμαστε όλοι με εκείνην, αλλά θαρρώ κι εκείνη με εμάς και δεν εννοώ την ΤΕΧΝΗ ως έννοια και αξία, αλλά αναφέρομαι στους εκπροσώπους της. Άλλωστε δεν πρόκειται για την πιο ανθρώπινη έκφραση της δημιουργίας, καθετί που εμπεριέχει την τέχνη του λόγου, της μουσικής, της ζωγραφικής, της γραφής κόκ;; Οι εκπρόσωποι της όμως είναι κι εκείνοι άνθρωποι, όπως και οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί, οι ιατροί, οι οικονομολόγοι, οι νομικοί, συνεπώς θαρρώ κανείς δε θα έπρεπε να φέρει το μονοπωλιακό δικαίωμα της ασκήσεως κριτικής, όλοι έχουμε το δικαίωμα να εκφέρουμε την άποψη μας, όπως και να ακούσουμε την άποψη των άλλων κι έτσι από τα προκείμενα να δημιουργούμε μια γόνιμη συζήτηση, αντιπαράθεση, ανταλλαγή απόψεων και κρίσεων, όπως θέλετε πείτε το.

Μέσα στην παντέρημη εποχή της κρίσης, όλα τα παραπάνω «δεδομένα» έχουν πάει περίπατο...κι όλα σχεδόν επικαλύφθηκαν μέσα από το αφήγημα του «εμείς και αυτοί», οι «αμόλυντοι και οι μολυσμένοι», όποια ιδιότητα κι αν έχουν, σα να πρόκειται για την επανάσταση του όρου «ρατσισμός» ή την ανάγνωση του από την αρχή, ρατσισμός όμως, που τόσο εντέλει υπάρχει δίχως καμία αμφιβολία, στην απαρχή αυτού του αφηγήματος, αφού εμπεριέχει τη διάκριση, την αποδόμηση, τη μηδενοποίηση, την έως και κατασυκοφάντηση...και εξηγούμαι:

Όταν ο Σαββόπουλος παράγει τέχνη είναι θεός, αλλά όταν μιλάει με «δεξιές» προθέσεις, είναι μηδενικό. Όταν ο Μικρούτσικος ήταν Υπουργός Πολιτισμού επί Ανδρέα Παπανδρέου, είναι μηδενικό, αλλά όταν μιλούσε με «κόκκινη σφυροδρέπανη» γλώσσα, ήταν θεός. Όταν ο Νταλάρας, γέμιζε το Ολυμπιακό Στάδιο δύο συνεχόμενες βραδιές, ήταν θεός, αλλά όταν δήλωνε την άποψη του για τα αίτια και τους εκφραστές της κρίσης το 2012, έτρωγε γιαούρτια. Όταν η Αρβελέρ εκπροσωπεί τον πολιτισμό μας ανά τον κόσμο είναι θεά, αλλά όταν μιλήσει θετικά για δεξιά απόχρωσης πολιτικό είναι μηδενικό. Δε θα γράψω άλλα παραδείγματα, αφού το θέμα μας είναι συγκεκριμένο: Στην πυρά ο Χωμενίδης, γιατί έκανε το λάθος, να αναπτύξει μία άποψη, για τις δύο όψεις της «αριστερής» τέχνης, ή διαφορετικά της «κατά το δοκούν συστημικής αριστερής τέχνης», έχοντας στο κάδρο του, τον αείμνηστο πια, Θάνο Μικρούτσικο, ο οποίος άλλωστε είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκφραστές του μεταπολιτευτικού τραγουδιού, μέσα από τις μεγάλες συνθέσεις του. Σκασμός λοιπόν κε Χωμενίδη και κάθε κε Χωμενίδη, δεν έχετε το δικαίωμα να ομιλείτε, αν διαβάσετε δε, πόσο ομόκλητο οχετό έχετε αποκομίσει, τότε δεν ξέρω πραγματικά, ποιος τρώει «βροχή δεκάρικα» κι από ποιόν στην προκείμενη περίπτωση, ο Χωμενίδης ή οι «οχετοί»... 

Στην εποχή της κωλοτούμπας και των πρόθυμων νυφών σε όλα τα επίπεδα, το δικαίωμα της γνώμης έχει υποστεί και θα υποστεί ακόμα μεγάλο και βρώμικο πόλεμο...Την τριετία 2009-2012, ζήσαμε τη δικτατορία του διαδικτύου, που ήταν και η βασική αιτία της πρωτοφανούς διχαστικής έκρηξης των μπαχαλάκηδων και των καταστροφών τους, που ακόμα μέχρι και σήμερα κανείς τους δεν έχει συλληφθεί για τη MARFIN. Το μπάχαλο έγινε πολιτική άποψη, το ίδιο και τα fake news, το ίδιο και η αποδόμηση πολιτικών συνειδήσεων και αξιών, με επίκεντρο τη γενιά της μεταπολίτευσης, που ξαφνικά στοχοποιήθηκε ως η αιτία όλων των δεινών της χώρας μας, σαν να αναφέροντο και αναφέρονται οι «εκτελεστές της» , σε αμνήμονες και αγνώμονες. 

Όλο αυτό το εύφλεκτο μείγμα είναι άκρως επικίνδυνο και έχει ριζωμένο πολύ παρασκήνιο και προπαγάνδα...Δεν είμαι κατά του Θάνου και υπέρ του Χρήστου, άλλωστε ο Χρήστος δεν έκρινε ούτε «πυροβόλησε» την τέχνη του Θάνου, ο Χρήστος μίλησε πολιτικά, όχι μουσικολογικά...Είμαι υπέρ οιουδήποτε ανθρώπου εκφέρει τη γνώμη του και κατά όλων εκείνων των «αμόλυντων» και «παρθένων» μορφών του πληκτρολογίου, που εσκεμμένα προσπαθούν χρόνια τώρα να φιμώνουν κάθε Χωμενίδη, προσβλέποντας μέσω της «τέχνης» της αποδόμησης με «μεγαλιώδεις έντεχνες εκφράσεις» όπως «πολύ μαλάκας, προδότης, γερμανοτσολιάς, Εβραίος κόκ», να μετατραπεί τελικά στο μεγαλύτερο ρατσιστή, ομοφοβικό, υποκινητή βίας και φασίστα του φυσικού του χώρου, δηλαδή του διαδικτύου. Αυτοί άλλωστε οι «αλτρουιστές» αν τους δεις να ομιλούν και να γράφουν, το «εγώ» τους είναι στα...ταβάνια και κρέμεται μονοφαγικά από τοίχους διχασμού και μίσους. Δεν είναι κατά λάθος, λάθος το προφίλ του ανθρώπινου νου εν προκειμένοις, συνειδητά και εσκεμμένα είναι λάθος δυστυχώς. Όπως εσκεμμένα κάποιοι ερμηνεύουν όπως τους συμφέρει, τον ευρωπαϊκό σοσιαλισμό και την κεντροαριστερά καιρό τώρα, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος. Πες-πες άλλωστε, κάτι θα μείνει...ή όχι;;; Πόσο δε όταν η πίτα δεν έχει πια ψωμί για όλους, ή μήπως είμεθα υπεράνω;;

Άρης Αναγνωστόπουλος 
Οικονομολόγος, ΜSc ΑΣΟΕΕ
Μέλος ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ.-ΚΙΝ.ΑΛ.





«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Leave a Reply