Search This Blog

Slider

COMENTARISTAS

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΔΙΕΘΝΗ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

» » » Για τη Μαρφίν…




Για τη Μαρφίν λοιπόν... Οχι με τον τρόπο των (δήθεν) υπερ-επαναστατών, που στον οίστρο τους μιλούν για παράπλευρες απώλειες τόσο κυνικά όσο και οι αντίπαλοί τους...Και φυσικά ούτε με τον τρόπο των καναπεδάκηδων, που για να αιτιολογήσουν τον καναπέ θυμούνται επιλεκτικά, την ίδια στιγμή που απολαμβάνουν όσα οι αγώνες τούς προσέφεραν.


Πέντε Μαΐου 2010. Η ΓΣΕΕ έχει ανακοινώσει ημέρα γενικής απεργίας και πορείας προς τη Βουλή. Λίγες ημέρες πριν η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε ανακοινώσει δυσβάστακτα μέτρα, την ουσιαστική συστηματοποίηση του Μνημονίου, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που είχε ξεσπάσει στις αρχές της χρονιάς.

Η πορεία της Αθήνας, μία από τις μεγαλύτερες που έχει καταγραφεί στην πρόσφατη Ιστορία της Ελλάδας, με τον αριθμό των διαδηλωτών να κυμαίνεται επισήμως μεταξύ 120.000 και 150.000 και ανεπισήμως μεταξύ 300.000 και 500.000 χιλιάδων.

Οδός Σταδίου. Βλέπουμε τους καπνούς από μακριά. Δεν ξέρουμε για νεκρούς. Επειτα ανατριχίλα, σπαραγμός, σκέψη... Δεκάδες συνελεύσεις από τα κινήματα σε όλη την Ελλάδα να δουν τι συνέβη, από ποιους συνέβη, γιατί συνέβη. Με λόγια μισά ψεύτικα, μισά αληθινά, όπως τα πάντα μες στη ζωή. Κι όμως! Ενας ολόκληρος κόσμος αντέδρασε πολύ περισσότερο από όσο οι επικριτές του. Πολύ περισσότερο από όσο οι περισσότεροι μεγαλοεργοδότες και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι στις περιπτώσεις τόσων εργατικών ατυχημάτων.

Για τη Μαρφίν λοιπόν... Για τη φωτιά που σκότωσε συμπολίτες μας. Για την (4 μηνών έγκυο) Αγγελική Παπαθανασοπούλου, τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη και την Παρασκευή Ζούλια. Για όλους αυτούς που σκοτώνονται σε χώρους εργασίας. Για τη Μαρφίν που πρέπει να τη θυμόμαστε κάθε χρόνο.

Οχι με τον τρόπο των (δήθεν) υπερ-επαναστατών, που στον οίστρο τους μιλούν για παράπλευρες απώλειες τόσο κυνικά όσο και οι αντίπαλοί τους, ούτε με τον τρόπο των επαγγελματιών της πολιτικής συντήρησης, που βρήκαν πάτημα για να χτυπήσουν τα κινήματα όταν δεν αναρωτήθηκαν ποτέ και δεν κυνήγησαν ούτε τον Βγενόπουλο ποτέ για το ότι δεν υπήρχε έξοδος ασφαλείας για οτιδήποτε θα συνέβαινε σε υπαλλήλους και πελάτες.

Και φυσικά ούτε με τον τρόπο των καναπεδάκηδων, που για να αιτιολογήσουν τον καναπέ θυμούνται επιλεκτικά, την ίδια στιγμή που απολαμβάνουν όσα οι αγώνες τούς προσέφεραν. Αλλά με τον τρόπο της μιας ψυχής απέναντι από την άλλη. Με όλο τον πόνο, τον τρόμο, την ήττα, τη θλίψη, την οργή ακόμη της μιας ψυχής απέναντι από την άλλη. Κείμενα και παρεμβάσεις, ανάμεσα στους σιωπηλούς όλων των πλευρών. Η μαρτυρία μιας εποχής.

Η μαρτυρία μιας στάσης ζωής. Και η απόφαση (παρά τον πόνο για τους νεκρούς, ή μάλλον για τους νεκρούς), να μην τα παρατήσεις: «Το να δρας για να αλλάξεις την κοινωνία είναι μια επιλογή, μια συνειδητή και αιτιολογημένη πεποίθηση, δεν είναι ούτε θυσία ούτε επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος να δρας ανθρώπινα σε έναν απάνθρωπο κόσμο» (Ντ. Μπενσαΐντ).


Ελένη Καρασαββίδου






«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Leave a Reply