Search This Blog

Slider

COMENTARISTAS

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΔΙΕΘΝΗ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

» » » » » «Ματωμένη Βροχή» : Ένα τραγούδι για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο - αφιέρωμα για τα 10χρονα του(2008-2018)



Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα (6-12-2018) από τη δολοφονία (6-12-2008) του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώντα Κορκονέα στα Εξάρχεια. Στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας θα πραγματοποιηθούν πορείες μνήμης και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.* Παράλληλα, κυκλοφορεί ένα τραγούδι ("Ματωμένη βροχή") για τον Αλέξη κι ένα βιβλίο για τα Δεκεμβριανά του 2008 ("«Ο μαυροκόκκινος Δεκέμβρης". 


Ένα τραγούδι για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο


Στις 6 Δεκέμβρη του 2008 ένα 15χρονο παιδί έπεσε νεκρό στα Εξάρχεια από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου την ακολούθησε η “εξέγερση του Δεκέμβρη”, που επεκτάθηκε από την Αθήνα, σε διάφορα μέρη, σ’ όλη την Ελλάδα. Τα γεγονότα κι εικόνες τους είναι γνωστά, τα είδαμε και τα ξέρουμε όλοι μας. 

Ένα ακριβώς χρόνο μετά, έχει αρχίσει μια κουβέντα, κυρίως από δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς, για το κατά πόσο ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είναι σύμβολο και τα “Δεκεμβριανά” του 2008 είναι μια νέα “εξέγερση του Πολυτεχνείου”.

Οι περισσότεροι “αναλυτές”, μένουν - πιο πολύ κι από τη δολοφονία ενός παιδιού - στο θέμα της βίας και των καταστροφών, ενώ εξηγούν ότι ο θάνατος του Αλέξανδρου οφείλεται στον “κουτσαβακισμό ορισμένων οργάνων της τάξης”. Και, βέβαια, συμπεραίνουν ότι ο περασμένος “Δεκέμβρης” δεν άφησε τίποτα, δεν έδωσε τίποτα, δεν παρήγαγε ούτε μια καινούρια ιδέα, ένα νέο αίτημα, ένα νέο πολιτικό λόγο … 

Δεν είμαι “αναλυτής”, αλλά παρακολουθώντας όλες αυτές τις συζητήσεις, μου γεννήθηκαν μερικά ερωτήματα και τα παραθέτω : Η δολοφονία ενός αθώου παιδιού έχει το ίδιο ειδικό βάρος με το “σπάσιμο μιας βιτρίνας” κι, εν τέλει, της “καταστροφής του γιορτινού κλίματος”; Η αντίδραση που ακολούθησε το θάνατο του Αλέξανδρου ήταν, μόνο, "οργανωμένη βία" ή μια βίαιη κοινωνική αγανάκτηση; Μήπως ο θάνατος του παιδιού ξεχείλισε το ποτήρι μιας ολόκληρης κοινωνίας που όλο καλείται να ανέχεται και να υπομένει;

Αλλά - παράλληλα με την κοινωνικοπολιτική διάσταση των “Δεκεμβριανών” του 2008 - πως έπρεπε δηλαδή να αντιδράσει η κοινωνία απέναντι στη δολοφονία ενός παιδιού από έναν αστυνομικό; Να περιμένει μόνο την καταδίκη του στο δικαστήριο; Κάθε μέρα καταδικάζονται εγκλήματα και λοιπόν; Άλλαξε η κοινωνία μας κι έγινε αγγελική; Μήπως για ένα τέτοιο αποτρόπαιο γεγονός χρειαζόταν όντως μια δυναμική αντίδραση και διαμαρτυρία σαν κι αυτή που έγινε; Παρά τις όποιες ακρότητές της, μήπως βαθιά μέσα της ήταν τελικά ανθρώπινη; Όσο για την εξήγηση της δολοφονίας του παιδιού, μόνο στον “κουτσαβακισμό του αστυνομικού”, την αφήνω στην κρίση σας. Μου θύμισε τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου που νόμιζε ότι η αστυνομία υπάρχει μόνο για να μας προστατεύει από τους “κλέφτες και τους φονιάδες”. Μακάρι να ήταν έτσι! Αλλά δεν είναι …

Τελικά, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος αποτελεί σύμβολο; ‘Η στέκεται κι αυτός, σαν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, όπως, πολύ ποιητικά, το έγραψε ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης(«ΤΟ ΒΗΜΑ»/6-12-2009) : «Τα νεκρά παιδιά του Πολυτεχνείου κάθε χρόνο στέκονται εκεί αμίλητα, πνιγμένα μέσα σε ρύπους φλυαρίας και πολιτικολογίας». Εγώ περιμένω απάντηση κι από την πλευρά της τέχνης του τραγουδιού. Ενέπνευσε λοιπόν ο θάνατός του; Και δεν μιλώ για όσα τραγούδια γράφτηκαν γι’ αυτόν ή του αφιερώθηκαν -καλοδεχούμενα είναι όλα - μιλώ για το αν μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και στοχασμού για δημιουργούς, ώστε να γραφτούν έργα σαν τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου και του Θεοδωράκη ή τραγούδια παλλαϊκά - σύμβολο σαν το «Σωτήρης Πέτρουλας».

Ακόμα κι η εντελώς ανθρώπινη πλευρά του δράματος παραπέμπει σε αρχαία τραγωδία. Η συνάντηση των γονιών με το νεκρό παιδί τους στην παγωμένη αίθουσα του νεκροτομείου, όπως την περιέγραψε η μάνα του Αλέξανδρου(συνέντευξη στο Θανάση Λάλα, εφημ. «VETO»/ 6-12-2009), είναι συγκλονιστική : «… Πήγαμε να δούμε τον Αλέξανδρο στο νεκροτομείο. Τον φιλήσαμε, τον αγκαλιάσαμε, τον αποχαιρετήσαμε. Είδα ανάμεσα στα δυο του στήθη μια τρυπούλα, μια πολύ μικρή μαύρη τρύπα. Πως ήταν δυνατόν; Από αυτή τη μικρή τρύπα … καταφέρανε και πήρανε τη ζωή του παιδιού μου. Ένα μαύρο σημαδάκι ανάμεσα στο δυο του στήθη και ο Αλέξανδρος, το παιδί μου, δεν ζούσε πια.».

Εγώ, σαν πατέρας τριών μικρών παιδιών, διαβάζοντάς την έκλαψα κι ανατρίχιασα σύγκορμος. Το ίδιο, νομίζω, θα πρέπει να ανατριχιάσει δημιουργικά το κομβικό αυτό γεγονός, σε όλες τις διαστάσεις του, και τον κάθε ευαίσθητο καλλιτέχνη. Κι έχουμε πολλούς “ευαίσθητους και μεγάλους”! Κι αυτό είναι το ερώτημά μου : θα γεννήσει άραγε η “ανατριχίλα” αυτή «ένα τραγούδι για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο»; 

                                                      Τάσος Καραντής - 12/12/2009**



«Ματωμένη Βροχή»: Ένα νέο τραγούδι για το Δεκέμβρη 2008


Φέτος συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια, δίπλα στο φίλο και συμμαθητή του, Νίκο Ρωμανό. Εκείνο το βράδυ και τα επόμενα βράδια η ζωή πήρε φωτιά.

Ένα νέο τραγούδι από το album Status Update 2019 είναι αφιερωμένο στα γεγονότα εκείνης της νύχτας και τις υπόλοιπες νύχτες που ακολούθησαν: Το τραγούδι ονομάζεται «Ματωμένη Βροχή», σε στίχους του Φώτη Σκουρλέτη και μουσική του Παύλου Συνοδινού. Στα φωνητικά συμμετέχουν οι Απόστολος Ρίζος και Δημήτρης Χατζηδημητρίου.

Drums: Lucretia De Manchione / Bass: Ακης Παπαβασιλείου / Perc: Μαρίνος Τρανουδάκης / Keys: Δημήτρης Χατζηδημητρίου / Γκάιντα: Γιώργος ΝΊκας / Guitar: Παύλος Συνοδινός / Back vox: Απόστολος Ρίζος, Δημήτρης Χατζηδημητρίου / Mix – Master: Γιάννης Παξεβάνης – Pytzamax Studios.


Το βιβλίο – λεύκωμα – cd Status Update 2019 κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΚΨΜ, με την υποστήριξή: 440Hz Γέφυρα Πολιτισμού.***


Ύβρις : επιχείρηση ενοχοποίησης του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου!


Η ... καταδίκη των Εξαρχείων και η ανάδειξη του νεκρού Αλέξη Γρηγορόπουλου ως 15χρονου συνειδητοποιημένου αναρχικού επαναστάτη κυριαρχούν στις προσπάθειες των συνηγόρων υπεράσπισης να «σπάσει» η ποινή των ισοβίων στην οποία είχε καταδικαστεί πρωτόδικα ο Επαμεινώνδας Κορκονέας για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη, πριν από 10 χρόνια στα Εξάρχεια.

Στόχος της συγκεκριμένης τακτικής είναι η ανάδειξη ελαφρυντικών στοιχείων και η αντιστροφή του αρχικού αρνητικού κλίματος, ώστε να σπάσει η ποινή της ισόβιας κάθειρξης που είχε επιβληθεί πρωτόδικα στον Επαμεινώνδα Κορκονέα και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις υποβολής αιτήματος αποφυλάκισης μετά από λίγα χρόνια, καθώς βρίσκεται ήδη 10 χρόνια στη φυλακή.****

Γιώργος Δελιχάς


Ένα βιβλίο για τη «μαυρο-κόκκινη» εξέγερση του Δεκέμβρη 2008


Το νέο βιβλίο του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου «Ο μαυροκόκκινος Δεκέμβρης: Άκρα και Κέντρο στην εξέγερση του 2008 [πλήθος, ηγεμονία, στρατηγική]» παρουσιάζουν οι εκδόσεις Τόπος.

Όπως σημειώνεται από τους διοργανωτές της παρουσίασης και εκδότες του βιβλίου, ο ελληνικός Δεκέμβρης του 2008 δεν είχε αιτήματα, ιεραρχία ή εκπροσώπους.

Ξεκίνησε με τις οργισμένες διαδηλώσεις για το φόνο του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και έφτασε σχεδόν σε κάθε γωνιά της χώρας.

Ανησύχησε ξένους ηγέτες, ενέπνευσε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στο εξωτερικό, απασχόλησε σημαντικούς διανοούμενους.

Έδειξε τα όρια μιας ορισμένης εκδοχής του μαρξισμού, αλλά και αυτά των μεταμοντέρνων πολιτικών θεωριών.

Υπήρξε, όπως τονίζουν, προάγγελος της κρίσης και των μεγάλων κινητοποιήσεων ως και το 2015, με τις επιθέσεις μαθητών σε αστυνομικά τμήματα, τους εργαζόμενους χωρίς πολιτική και συνδικαλιστική εκπροσώπηση και τους ανέργους που έκαψαν τράπεζες. Η παρουσία της «δεύτερης γενιάς» μεταναστών, οι Τσιγγάνοι, τα παιδιά των βορείων προαστίων.

Ταυτόχρονα, ήταν μια μαυρο-κόκκινη εξέγερση, που προειδοποίησε έγκαιρα για τα όρια της συμβίωσης καπιταλισμού και δημοκρατίας. Τι έμεινε από την προειδοποίηση εκείνη;

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί στην Αθήνα (10/12), ενώ παρουσιάστηκε ήδη σε Θεσσαλονίκη και σε Τρίκαλα.

Αθήνα

Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου στις 19.00 στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20, 1ος όροφος).

Θα μιλήσουν οι Γιάννης Αλμπάνης – δημοσιογράφος, Νίκος Κατσιαούνης - περιοδικό Έρμα, Στρατής Μπουρνάζος - επιμελητής κειμένων – ιστορικός, Κλειώ Παπαπαντολέων – νομικός και ο συγγραφέας. Συντονίζει η δημοσιογράφος Έλλη Ζώτου.*****


Το χρονικό : Η δολοφονία Γρηγορόπουλου


Το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 ο 37χρονος αστυνομικός (ειδικός φρουρός για την ακρίβεια) Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβόλησε και σκότωσε στα Εξάρχεια τον 15χρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Την επομένη ξέσπασε ένα κύμα νεανικής αγανάκτησης πανελλαδικής εμβέλειας, που οδήγησε σε πρωτοφανούς έντασης ταραχές, κυρίως στη Αθήνα, τις «χειρότερες από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974», σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή». Το αιματηρό περιστατικό και τα επακόλουθά του έλαβαν διεθνείς διαστάσεις και σε πολλές μεγαλουπόλεις του κόσμου διοργανώθηκαν εκδηλώσεις αλληλεγγύης και συμπαράστασης.*

*Βλ. : https://www.sansimera.gr/articles/857




Πηγές :















«
Next
Νεότερη ανάρτηση
»
Previous
Παλαιότερη Ανάρτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Leave a Reply